Δ. Μάζης
"Είναι μια είσοδος που επικοινωνεί με την καρδιά μου. Από κει μπαίνουν
για να ξαναβγούν πάλι οι άνθρωποι που ζωγραφίζω και δεν το ξέρουν
μα τους αγαπώ.
Είναι απελπισμένοι και φοβούνται.
Χτυπούν σε τοίχους· ματώνουν.
Μοιάζουν πολύ μεταξύ τους.
Καμιά φορά δακρύζουν κιόλας· μα ούτε κι αυτό το γνωρίζουν. Μόνο
συνεχίζουν να μακραίνουν ο ένας από τον άλλον.
Ζητάνε βοήθεια κι εγώ αναμεσά τους.
Ζητάνε τρυφεράδα κι εγώ προσπαθώ να τους δώσω. Καμιά φορά όμως
πεισμώνω και τότε φεύγουν από κοντά μου· κι εγώ το ίδιο.
Με κοιτάζουν, είναι ίσως χαμένοι.
Πρέπει να γνωριστούν.
Μεταξύ τους υπάρχει η κοινή μοίρα· που τους υποχρεώνει.
Είναι όμοιοι.
Δεν θέλουν να το ξέρουν.
Παίζουν ένα παιχνίδι παλιό, εξαντλητικό και τους κουράζει."